کیهان: اگر زیرساخت های ایران تخریب شود، به زیرساخت همه کشورهای منطقه حمله می کنیم

روزنامه کیهان نوشت: اکنون ایران به این نقطه رسیده است که اگر قرار باشد اقتصادش از طریق جنگ و تخریب زیرساخت‌های انرژی نابود شود، دلیلی برای حفظ امنیت انرژی دیگران نمی‌بیند.

این رویکرد «یا برای همه یا برای هیچ‌کس» از طرف ایران در امنیت انرژی، به طور مستقیم با منافع ملی آمریکا در تضاد قرار می‌گیرد، زیرا آمریکا با وجود تمام ادعاهایی که دارد همچنان به ثبات قیمت‌های جهانی و امنیت اقتصادی شرکای تجاری و نظامی‌اش در جهان نیاز دارد.

تخریب پالایشگاه‌ها و چاه‌های نفت و گاز در سراسر منطقه هم باعث شوک قیمتی می‌شود و هم باعث ایجاد یک حفره بزرگ در عرضه انرژی می‌گردد که هیچ منبع جایگزینی در جهان قادر به پر کردن آن نخواهد بود؛ همان طور که بعد از بسته شدن تنگه هرمز در سطح پایین‌تری شاهد آن هستیم که حتی در همین سطح نیز اثرات منفی زیادی بر اقتصاد جهان داشته است.

ایران در چنین شرایطی نقشه تخریب متقابلی را ترسیم کرده است که بر اساس آن، امنیت پالایشگاه‌هایش ضمانتی برای امنیت کل پالایشگاه‌های منطقه است. این نوع از بازیگری سیاسی و نظامی نشان می‌دهد که ایران به خوبی از نقاط ضعف ناشی از وابستگی‌های متقابل در جهان آگاه است و می‌داند چگونه از این نقاط ضعف برای مهار قدرت نظامی آمریکا استفاده کند.

این استراتژی، آمریکا را در وضعیتی قرار داده است که هرگونه تصمیم به حمله علیه زیرساخت‌های ایران عملا به معنای تصمیم برای نابود کردن اقتصاد جهان است. این سیاست مبنای بازدارندگی اقتصادی ایران را تشکیل می‌دهد که در نهایت بقای پالایشگاه‌های ایرانی را به امنیت اقتصاد نظام بین‌الملل پیوند می‌زند.

وقتی قدرت‌های بزرگ از تحریم و جنگ اقتصادی به عنوان سلاح استفاده می‌کنند ایران نیز باید اقتصاد و انرژی را به میدان نبرد تبدیل کند. با توجه به توان بومی تولید ابزارهای تخریب مانند موشک و همچنین وجود اراده قوی برای انجام تخریب، این بازدارندگی به دشمن القا می‌کند که ایران در اجرای اقدامات تلافی‌جویانه علیه زیرساخت‌های انرژی منطقه لحظه‌ای درنگ نخواهد کرد.

موضوع اصلی در این‌جا پیوستگی گسست‌ناپذیر میان منافع اقتصادی است؛ به گونه‌ای که تخریب زیرساخت‌های ایران به معنای نابودی زیرساخت‌های همه خواهد بود. این الگوی بازدارندگی، در واقع نظام بین‌الملل را در وضعیت صلح مسلح قرار داده است؛ وضعیتی که اعتبار آن ریشه در قدرت موشکی و پهپادی ایران دارد.

جمهوری اسلامی ایران از این طریق نوعی صلح اجباری را به بازیگران جهانی تحمیل کرده است؛ این صلح از سر دوستی یا تفاهم دیپلماتیک نبوده و حاصل یک محاسبه از هزینه‌های غیرقابل جبرانی است که آمریکا برای شروع هرگونه تهاجم زیرساختی باید بپردازد. این رویکرد، امنیت اقتصاد و انرژی در ایران را به طور ساختاری با امنیت بازار بورس نیویورک، قیمت سوخت در اروپا و تداوم تولید در شرق آسیا گره می‌زند.