برنامه «میشود» الهام اخوان ؛ ناپدید شدن به شیوهای بومی و خلاقانه !
برنامه «میشود» الهام اخوان که قرار بود سی قسمت باشد نه به مرگ طبیعی از دنیا رفت، نه به قتل رسید، نه حتی رسما «کنسل» شد؛ بلکه به شیوهای کاملا بومی و خلاقانه ناپدید شد.
عصر ایران ؛ نهال موسوی – یرنامه «میشود» با اجرای الهام اخوان بازیگر، تنها پس از یک قسمت پخش از شبکه نسیم تلویزیون، متوقف شد. قرار بود این برنامه در سی قسمت پخش شود، اما تنها یک قسمت از این برنامه روز سیام بهمن روی آنتن رفت و بعد بدون هیچ توضیح رسمیحذف شد.
در این سرزمین، گاهی یک برنامه تلویزیونی از عمر خیلی چیزها کوتاهتر است. نمونهاش همین برنامه «میشود». برنامهای که قرار بود سی قسمت، امید اجتماعی تزریق کند، فرهنگ کارآفرینی را تقویت کند و زندگیها را بازسازی کند، اما خودش حتی فرصت نکرد زندگیاش را کامل بسازد. یک قسمت آمد، سلام کرد، خداحافظی نکرد و رفت.
جالب اینجاست که «میشود» نه به مرگ طبیعی از دنیا رفت، نه به قتل رسید، نه حتی رسما «کنسل» شد؛ بلکه به شیوهای کاملا بومی و خلاقانه، ناپدید شد.
مثل جورابی که در ماشین لباسشویی گم میشود. نه شبکه توضیحی داد، نه صفحه رسمی برنامه، نه حتی جدول پخش زحمت یک جمله را به خودش ندادند. انگار نه انگار که برنامهای بوده، بودجهای خرج شده و …
اما شایعهها – که در این سرزمین همیشه از اطلاعیهها جلوتر میدوند – میگویند دلیل توقف، تفاوت پوشش مجری در اینستاگرام شخصیاش با پوشش او در برنامه بوده است.
خب، حالا یک سؤال ساده، آنقدر ساده که حتی نیاز به اتاق فکر ندارد: این تفاوت پوشش، بعد از تولید برنامه کشف شد؟ یعنی مجری را آوردید، قرارداد بستید، دکور ساختید، گروه جمع کردید، کلی هزینه کردید، تازه بعد از پخش یک قسمت گفتید: «ای داد! این همان آدمی است که اینستاگرام هم دارد!»؟
واقعاً برنامهسازان تصور میکردند اینستاگرام یک بیماری فصلی است که شاید مجری نگرفته باشد؟ یا فکر میکردند حساسیتها مثل قند خون است؛ گاهی بالا میرود، گاهی پایین میآید، حالا قسمت اول افتاد، قسمت دوم شاید تنظیم شود؟
و حالا که برنامه به این شکل محو شده، سؤال اصلی این است: پولش چه شد؟ چقدر از جیب مردم خرج شد تا یک قسمت ساخته شود و بعد به آرشیو سریالی «اشتباهات پرهزینه» صداوسیما اضافه شود؟
چه کسی قرار است توضیح بدهد؟ چه کسی پاسخگوست؟ یا قرار است طبق روال همیشگی، همه چیز در مه غلیظ «صلاح دیده شد» گم شود؟
این ماجرا بیش از آنکه درباره یک برنامه تلویزیونی باشد، درباره یک عادت قدیمی است: تصمیمگیری بدون پیشبینی، هزینهکرد بدون مسئولیتپذیری و سکوت بهعنوان پاسخ رسمی.
در نهایت، تنها چیزی که واقعاً «میشود»، همین است که: میشود برنامه ساخت، میشود از جیب مردم بودجه خرج کرد، میشود حذف کرد، و میشود به هیچ کس هم جواب نداد.
بقیهاش؟ نه… ظاهراً نمیشود. همین قدر کافی است! تازه از سرتان زیاد هم هست …