به گزارش سرویس بین‌الملل جماران، «هیل» در گزارشی به راهبرد آمریکا برای تشدید فشار اقتصادی و دریایی بر ایران پرداخت و نوشت: شکست کارزار حملات هوایی محدود و بی‌اثر بودن تهدیدهای لفظی، واشنگتن را ناگزیر به چرخش تمام‌عیار به سمت جنگ اقتصادی، وضع تحریم‌های فلج‌کننده و اجرای محاصره دریایی به‌منظور وادار کردن تهران به بازگشایی تنگه هرمز ساخته است. برخی کارشناسان این رویکرد را تنها برگه باقی‌مانده می‌دانند، در حالی که بازگشت به توافقی مشابه یادداشت تفاهم ژوئن فاجعه‌بار قلمداد می‌شود. رهبران ایران با بهره‌برداری از ساختار غیردموکراتیک و با تکیه بر فشار مضاعف انتخابات پیش‌رو بر کاخ سفید، بر این باورند که توانایی تاب‌آوری بیشتری دارند و قصد دارند با تثبیت سلطه بر این آبراه، عوارض ترانزیتی وضع کنند.

کاخ سفید مدعی است اقتصاد ایران به علت تورم شدید، فقر گسترده و افت درآمدهای انرژی به‌شدت فرسوده شده است؛ چنان‌که دور اول محاصره دریایی از آوریل تا ژوئن، زیانی معادل ۴.۸ میلیارد دلار به درآمدهای نفتی تهران وارد کرد. 

بن‌بست استراتژی فرسایشی

اتخاذ مواضع واکنشی و امید به تغییر رفتار حاکمیت از طریق افزایش فشار، می‌تواند با محدودیت‌های جدی روبه‌رو شود؛ زیرا ساختار سیاسی ایران ممکن است حتی در شرایط فشار شدید، از مواضع خود عقب‌نشینی نکند. با وجود اینکه تحریم‌های حداکثری می‌تواند به افزایش نارضایتی‌های داخلی منجر شود، در واشنگتن هنوز راهبرد روشنی برای بهره‌گیری سیاسی از این شرایط دیده نمی‌شود.

انحصار مقابله به تحریم و محاصره نوعی پذیرش شکست تلقی می‌شود، چرا که تهران زمان بیشتری در اختیار دارد و با مسدود نگه داشتن تنگه و افزایش بهای جهانی نفت، هزینه‌های سیاسی سنگینی به آمریکا تحمیل می‌کند. ترامپ با ادعای کنترل مطلق بر آبراه، ایجاد دیوار فولادی، فروپاشی سپاه و تورم ۳۰۰ درصدی، از ناتوانی حریف سخن می‌گوید؛ اما سازمان تنگه هرمز ایران با رد این ادعاها تأکید کرده که تا زمان پذیرش تمامی شروط، این شاهراه حیاتی انرژی مسدود خواهد ماند.

تشدید رویارویی دریایی

کاهش چشمگیر عبور شناورها از میانگین روزانه بالای ۱۰۰ فروند به آماری ناچیز و تداوم حملات موشکی و پهپادی به کشتی‌ها، گزینه بازگشایی نظامی این آبراه حیاتی را به ضرورتی پرخطر تبدیل کرده است. در پی فروپاشی آتش‌بس شکننده ژوئیه، سنتکام مراکز فرماندهی، پهپادی و تأسیسات موشکی جنوب ایران را هدف قرار داد و متقابلاً حملاتی علیه متحدان منطقه‌ای صورت گرفت.

اکنون ارتش آمریکا با حضور ۵۰ هزار نیرو و ۲۰ ناو جنگی، محاصره را در دریای عمان به اجرا گذاشته و علاوه بر شلیک موشک هلفایر و از کار انداختن کشتی ولا نووا، ده‌ها فروند شناور را منحرف یا بازرسی کرده است. برای تغییر موازنه، واشنگتن باید حضور دائمی ناوگروه‌های هواپیمابر را تضمین کند، پایگاه‌های آسیب‌دیده در بحرین، کویت و قطر را بازسازی و تسلیح نماید و روند ارسال سلاح به شرکای منطقه‌ای را شتاب بخشد؛ الزاماتی بنیادین که کاخ سفید تاکنون از تحقق آن‌ها سر باز زده است.